Overig

De bevalling (zonder sappige details)

Het is echt waar wat ze zeggen, dat je de pijn van de bevalling snel weer vergeet. De eerste week zat het nog vers in mijn geheugen, maar ik kan je nu niet veel meer vertellen over de pijn. Natuurlijk weet ik nog wel dat het echt zeer deed en dat het absoluut niet fijn was, maar ik kan de pijn die ik toen voelde niet meer goed omschrijven. Ik ga niet alle sappige details vertellen over mijn bevalling, maar even in het kort hoe het is verlopen en hoe ik het heb ervaren.

Het begon allemaal om half 4 ’s nachts, ik was al een aantal keer naar de wc geweest en ik had iedere keer kramp in mijn onderbuik en rug. Ik had niet gelijk door dat het was begonnen en ben dan ook weer gaan slapen. Toen werd ik om 4 uur wakker met nog steeds die vervelende krampen die nu toch wel wat heftiger waren. Ik heb toen mijn man wakker gemaakt en we zijn samen naar beneden gegaan. Beneden heb ik de weeën getimed en die waren al iedere 3 tot 4 minuten en ze duurden ook bijna een minuut. En we hadden geleerd dat als dat het geval zou zijn, we de verloskundige moesten bellen. Dit hebben we dat ook gedaan. Het was 6 uur toen de verloskundige langs kwam, ze controleerde hoeveel centimeter ontsluiting ik had, ik zat toen op 3 cm. Dat ging voor mijn gevoel al aardig goed, ik kon de weeën nog goed opvangen en tussendoor kon ik nog wel praten. Toch werden de weeën al snel sterker en begon het toch wel echt pijn te doen en minder prettig te worden. Rond 10 uur kwam de verloskundige weer langs en ik zat toen op 5 cm. Dit viel mij wel tegen, want ik had verwacht dat het een centimeter per uur zou zijn en dat was het niet.

Ik heb denk ik wel 2 uur onder de douche gezeten om de weeën op te vangen. Verder heb ik aan de wastafel gehangen voor het grootste gedeelte en over het bed gehangen. Ik kon echt niet liggen en zitten ging ook niet. Ik bleef op een gegeven moment haken op 7 centimeter en ik begon toen al persdrang te krijgen. Dit heeft toch wel een paar uur geduurd en uiteindelijk zat ik op 9 centimeter met behoorlijke persweeën. Toen het uiteindelijk niet verder wilde moest ik met persweeën en al in de auto naar het ziekenhuis. Dat was denk ik de ergste autorit van mijn leven… Eenmaal op het ziekenhuis aangekomen, dat was om 3 uur, had ik (waarschijnlijk door het gehobbel in de auto) volledige ontsluiting. Ik mocht eindelijk mee persen en na een uur is onze prachtige zoon geboren. Ik voelde ook gelijk een opluchting toen hij op mijn borst lag. Nadat de hechtingen erin zaten en ik me had gedoucht, mochten we naar huis en waren we ineens een gezinnetje van drie.

Al met al mag ik niet klagen over de bevalling en is alles goed verlopen. Wel wat zwaarden allemaal dan ik had verwacht, maar we hebben het overleeft… Het belangrijkste is dat we een gezonde jongen op de wereld hebben gebracht die nu heerlijk in de draagdoek op mijn borst ligt te slapen. Ik moet nu zeker nog niet denken aan een tweede kindje, eerst maar even volop genieten van deze kleine man!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *